Κόσμος γύρω μπόλικος, μα άνθρωποι ελάχιστοι.

Κυκλοφορώντας στους δρόμους της πόλης τους τελευταίους μήνες και χαζεύοντας βιτρίνες στα διάφορα μαγαζιά, γρήγορα ανακαλύπτει κανείς τη νέα τάση που βρίσκεται φέτος στη μόδα.
Είναι το λεγόμενο grunge, δηλαδή μπλουζάκια συγκροτημάτων -κυρίως ροκ και μέταλ- , δερμάτινα μπουφάν, σορτσάκια με καλσόν, βρώμικα μποτάκια, τεράστια πουλόβερ, φαρδιά τζιν και άλλα παρόμοια. 
Και ξαφνικά βλέπεις όλα τα κοριτσάκια, ανεξαρτήτως ηλικίας, να εφοδιάζονται με μποτάκια και δερμάτινα μπουφάν και να βγαίνουν το βραδάκι στα κλαμπάκια της πόλης. 
Απαραίτητο το τσεκ-ιν και συνήθως την επόμενη μέρα κάποια επισήμανση στις φωτο που θα ανεβάσει ο φωτογράφος του κλαμπ. Γιατί αν δε δείξουμε τι φορέσαμε δεν έχει νόημα να βγούμε από το σπίτι.
Διότι το στυλ είναι στυλ άλλωστε, όπως λέει η αγαπημένη μου φίλη Μαρία.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και κείνη. 

Πριν από ένα χρόνο αναγκάστηκε, αν και δε γούσταρε πολύ τα δερμάτινα -μόνο αλήτες τα φοράνε κάτι τέτοια- να πάρει και κείνη ένα. Όλες οι φίλες της είχαν άλλωστε.
Στην αρχή δεν ήξερε πως να το συνδυάσει και αν ταιριάζει με τα υπόλοιπα ρούχα της, ακόμα κι αν είχε ξοδέψει 80 ευρώ γι' αυτό.
Μετά από δύο μήνες όμως συστηματικής μελέτης στα πιο γνωστά και hot fashion blogs ανακάλυψε πολλούς και διαφορετικούς συνδυασμούς.
Ένα απόγευμα λοιπόν χτύπησε το κινητό μου. 
Ήταν εκείνη και μου ανακοίνωνε πως επιτέλους βρήκε το απόλυτο fashion outfit και πως έπρεπε οπωσδήποτε να βγούμε το βράδυ ώστε να μπορέσει να κυκλοφορήσει το στυλάτο κορμάκι της σε όσα περισσότερα μέρη μπορούσε.
Δεν της αρνήθηκα. 
Πως θα μπορούσα άλλωστε να της το στερήσω αυτό.

Η Μαρία είναι απ' αυτές τις κοπέλες που διαβάζουν ποίηση από διάφορα sites και ποστάρουν στιχάκια στο φέισμπουκ. 
Αγαπημένος ποιητής; Μα φυσικά ο Λειβαδίτης.
Στην πραγματική της ζωή δεν την ενδιαφέρει και πολύ η ποίηση όπως και κανένα άλλο είδος τέχνης. Τα θεωρεί αρκετά κουλτουριάρικα για κείνη. 
Θα την ακούσεις να ειρωνεύεται καμιά φορά αν πληροφορηθεί -προς έκπληξή της- ότι υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν κάτι το μαγικό στην ποίηση ή τη λογοτεχνία.
Έχεις τζίβες ή φοράς το ίδιο παντελόνι δεύτερη και τρίτη μέρα; Τότε δεν έχεις καμία θέση στην αξιοπρεπή ζωή της. 
Γουστάρει αγόρια με καρό πουκαμισάκια και πουλοβεράκια. Με γυαλιά και μαλλί σαν κόκκαλο απ' το υπερβολικό ζελέ. Περιποιημένα και όμορφα. 
Να έχουν σπουδάσει και σε κανα Πολυτεχνείο, γιατί πως αλλιώς θα σταθούν πλάι στην πλούσια προσωπικότητα της.
Θεωρεί πως δεν έχει συντηρητικό μυαλό. 
Δεν έχει πρόβλημα με τους γκέι και το τι κάνουν στο κρεβάτι τους, αλλά δε θα της άρεσε να δει στο δρόμο δυο άντρες να φιλιούνται. 
Το χαρακτήρισε "αποκρουστικό θέαμα". 
Αν όμως πρόκειται για έναν άντρα και μία γυναίκα δεν έχει κανένα θέμα. Γιατί να έχει άλλωστε; Αυτό δεν είναι το φυσιολογικό;
Να κλειστούν στις τρύπες τους οι διαφορετικοί, να βλέπουμε μόνο τους συνηθισμένους. Έτσι πρέπει.
Δεν θα 'παιζε ποτέ στο δρόμο μουσική για χρήματα. Δεν σνομπάρει όσους το κάνουν, απλώς το θεωρεί υποτιμητικό για κείνη και δε θ' άντεχε να εξευτελιστεί έτσι.
Την εποχή που είχε αγόρι ανέβαζε συνέχεια φωτογραφίες σε όσα περισσότερα κοινωνικά δίκτυα μπορούσε για να δείξει πόσο ευτυχισμένοι και αγαπημένοι είναι μαζί. Γιατί αν δεν ανεβάσεις και μία φωτογραφία με το αγόρι σου κάποιο πρόβλημα θα έχεις.
Είναι ένα πλάσμα που φοβάται ν' αντιδράσει, να πάει κόντρα στο ρεύμα και υπακούει στα "κοινωνικά πρέπει" δίχως να το αντιλαμβάνεται. Κι αυτή είναι η χειρότερη μορφή συμβιβασμού για έναν άνθρωπο.  
Φοβάται την κοινωνική κατακραυγή και προσπαθεί να γίνει αρεστή σε κάθε της ανάσα. 
Γίνεται ολοένα και περισσότερο αόρατη. 
Δεν έχει προσωπικότητα και δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή της. Καμια φορά μάλιστα αναζητά στο διαδίκτυο άρθρα όπως το "10 τρόποι να κάνετε πιο ενδιαφέρουσα τη ζωή σας". 
Είναι ένα δυστυχισμένο κορίτσι. Και έτσι θα παραμείνει.
Και υπάρχουν τόσες γυναίκες σαν τη Μαρία.


Τον Παντελή τον ξέρω λιγότερο καιρό.  
Γουστάρει να γίνεται το επίκεντρο όπου κι αν πηγαίνει και, ενώ δείχνει εγωκεντρικός, αισθάνομαι την ανασφάλεια διάχυτη στην ατμόσφαιρα.
Μιλάει ακατάπαυστα και καμιά φορά αμφιβάλλω αν κατανοεί αυτά που λέει. 
Έχει πάντα δίκιο, αλλά ποτέ δεν παρουσιάζει ικανοποιητικά επιχειρήματα για τα λεγόμενα του. 
Καπνίζει πολύ, εδώ και 6 χρόνια. Ξεκίνησε το κάπνισμα γιατί του άρεσε το χρώμα του πακέτου και άλλαξε μάρκα όταν άλλαξε το χρώμα η εταιρία. 
Κάνει και χόρτο. Έχει βρει άκρες στη νέα πόλη που σπουδάζει και νιώθει πανευτυχής. 
Έχει μεγαλύτερο κύρος τώρα με τέτοιο κόσμο που γνωρίζει.

Καταβάθως ξέρει πολύ καλά πως είναι της μόδας η αναρχοαριστερή κουλτούρα τα τελευταία χρόνια, αλλά το αρνείται πεισματικά. 
Υποστηρίζει πως η ιδεολογία δε μπορεί ποτέ να γίνει μόδα.

Εάν αντιληφθεί κανένα σκηνικό με φασίστες, διαβάζει άμεσα Indymedia και ποστάρει, στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα, άρθρα τα οποία προσπαθεί να απομνημονεύσει πλήρως, ώστε να έχει υλικό για να συζητήσει αργότερα με τα συντρόφια στην καφετέρια.
Γουστάρει να γράφει επαναστατικά στιχάκια στο φέισμπουκ και σχεδόν φυτρώνουν τζίβες στο κεφάλι του την ώρα που τα πληκτρολογεί.
Έχει κάνει like στη σελίδα "είμαι και γω ANTIFA" και υπήρξε ο πρώτος συνδρομητής στο "5 τρόποι να γίνεται ανάρχα" και στο "10 γνωστοί αναρχικοί και τα γνωμικά τους".
Κανόνισε πρόσφατα να πάει σε αναρχοαυτόνομο κάμπινγκ στην Κάρυστο με τα λεφτά του μπαμπά.
Δεν είναι φασίστας, ούτε ρατσιστής, αλλά δε γουστάρει τους Πακιστανούς και δεν το κρύβει.
Καταδικάζει τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται.

Δεν πιστεύει στα σύνορα, αλλά είναι πατριώτης. Αγαπάει την πατρίδα του και λυπάται πολύ για την σημερινή κατάντια. 
Κάποτε του είχα πει "δείξε μου έναν πατριώτη και θα σου δείξω ένα μαλάκα" και με διέγραψε από το φέισμπουκ γιατί, λέει, τον προσέβαλα. 
Είναι ένα πλάσμα ανίκανο να διαχειριστεί αυτό που πραγματικά είναι και γι' αυτό το λόγο υιοθετεί συμπεριφορές που θα επιθυμούσε να πηγάζουν αυθόρμητα από μέσα του.  
Θέλει να ξεχωρίσει με κάθε τρόπο από τη μάζα και θεωρεί αυτόν ως καταλληλότερο. Βρίσκεται σε πλάνη.  
Δεν έχει βρει ακόμη τον εαυτό του, παρότι ενήλικας πλέον, αλλά και δε διαθέτει -ούτε στο ελάχιστο- επίγνωση της κατάστασής του. 
Δε διστάζει να ποδοπατήσει τον οποιοδήποτε προκειμένου να αναδειχθεί. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο γι' αυτόν παρά ο εαυτός του. 
Η δυστυχία προσωποποιημένη.
Και υπάρχουν τόσοι άντρες σαν τον Παντελή.

Σε σένα.

Μοιάζει με ποίημα
Μα τίποτα το ποιητικό δεν κουβαλάει πάνω του
Μήτε ωραίο.
Είναι μονάχα σκόρπιες λέξεις
Που δε μπορούν να αποτυπωθούν διαφορετικά.
Σαν πρόκες 
Έτσι πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος.


Πηχτό σκοτάδι κι απόψε στην ψυχή μου
Το κόβεις με μαχαίρι.
Πόσα βράδια ακόμα άραγε;
Θέλω να σταματήσω
Μα νιώθω σαν να 'μαι αιχμάλωτη.
Που;
Σ' ένα τρένο φάντασμα από το παρελθόν που τρέχει ιλιγγιωδώς.
Δε μπορώ να το σταματήσω
Κι αν πηδήξω θα σκοτωθώ
Μήπως να πηδήξω;
Ο θάνατος φαντάζει γλυκός τώρα.


Σε είδα χθες πάλι στον ύπνο μου
Φαίνεται πως τίποτα δε μπορεί πια να κοιμηθεί.
Βρίσκεσαι κάπου μακριά και κάτι μου λες
Μα η φωνή σου αδύναμος ψίθυρος κάτω απ' το πάπλωμα
Δεν σ' ακούω κι ας προσπαθώ
Σε πλησιάζω -μα τίποτα
Σιωπή.
Ύστερα σ' ακούω ξανά από μακριά
Πλησιάζω να βεβαιωθώ
Είναι σαν να 'μαι δίπλα σου
Σε νιώθω
Σαν ν' ακουμπάω το κεφάλι μου στον ώμο σου
Αυταπάτη ήταν όμως
Τέλειωσε.
Ακούγεσαι και πάλι
Σαν να παίζεις μαζί μου.
Μην παίζεις.
ΜΗ
Σε φτάνω και τρέχεις πάλι μακριά
Που πας
Γύρνα πίσω
Μου λείπεις

Και ξάφνου μια δέσμη φωτός και βλέπω μια πόρτα.
Την φτάνω και πιάνω σφιχτά το χερούλι
Όση δύναμη κι αν βάλω παραμένει ασάλευτο.
Ασάλευτο και κρύο
Σα νεκρό
Σαν κι εσένα
Πασχίζω να βγω μα νιώθω αδύναμη
Δεν αντέχω άλλο
Εγκαταλείπω
Κι ας πεθάνω
Δε μπορώ άλλο.
Τα πνευμόνια μου γεμίζουν νερό
Πνίγομαι
Μα δεν κάνω τίποτα πια.
Απλώς αφήνομαι
Σβήνω σιγά σιγά -όπως κι εσύ.

Βρίσκομαι στο νέο σου σπίτι
Κρατάω ένα λουλούδι στο χέρι
Κόσμος γύρω με σπρώχνει για να περάσει
Θέλει να σε δει
Μιλούν
Λένε διάφορα
Δεν τους προσέχω
Εγώ εκεί, ακίνητη
Σαν να κόλλησαν τα πόδια μου στο έδαφος και δε μπορώ να κουνηθώ.
Με προσπερνούν
Μιλάνε συνεχώς
Μα εγώ προσέχω εσένα μονάχα
Δε σε χάνω απ' τα μάτια μου.
Και καθώς σ' ακολουθώ με το βλέμμα, ανοίγουν το κουτί σου
Τα μάτια μου πέφτουν πάνω στο πρόσωπο σου
Γαλήνιος ήσουν -μα χλωμός σα λευκό πανί
Λευκό πανί
Το γράφω και βουρκώνω
Ακόμα δεν το ξεπέρασα
Λευκό πανί.

Κλείνω τα μάτια μου 
Δάκρυα κυλούν στα μάγουλά μου
Σε πλησιάζω.
Τρέμουν τα πόδια μου
Έρχομαι δίπλα σου και αφήνω το λουλούδι
Δεν με κρατούν τα πόδια μου.
Σε κοιτάω
Μου λένε να φύγω
Φωνάζουν πως δεν πρέπει να σε δω έτσι
Μα εγώ σε είχα ήδη δει
Κάποιος με τράβηξε
Απομακρύνθηκα
Περπάτησα με δυσκολία λίγο πιο πέρα
Κοίταξα ψηλά με μάτια θολά απ' το κλάμα.
Τίποτα δεν είδα.

Μονάχα αυτός ο μαύρος ήλιος που αντίκρισα μου 'καψε για πάντα τα μάτια.

Νέοι

που όμως γέρασαν νωρίς.

Θα ήθελα να ξεκινήσω αυτό το κείμενο αφιερώνοντας το στον γονιό. Στον δικό σου, τον δικό μου, του γείτονα. Σε κάθε γονιό ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, θρησκείας και οικονομικής κατάστασης.

Νέος θα πει να είσαι επαναστάτης. Θα πει να αμφισβητείς τα πάντα και να επιθυμείς να σπάσεις τα “πρέπει” με τα οποία η κοινωνία σε φιμώνει συνεχώς. Θα πει να ζεις εκτός ορίων, να είσαι χύμα και να σνομπάρεις την κυρίλα και το δήθεν. Θα πει να είσαι αντιδραστικός και αυθόρμητος. Να είσαι αλληλέγγυος και να αγαπάς τον διπλανό σου. Να έχεις μότο ζωής το “αγάπη ρε μουνιά” κι ας φαντάζει στερεοτυπικό. Διότι η αγάπη δεν μπορεί ποτέ να κλειστεί σε καλούπια, δε μπορεί ποτέ να μετατραπεί σε στερεότυπο. Είναι αυτή που κάνει τον κόσμο να γυρίζει. Είναι ανιδιοτελής και πηγάζει αυθόρμητα από μέσα μας. Δεν ζητά τίποτα, μόνο δίνει. 

Έτσι και οι νέοι. Θέλουν να δίνουν αδιαλείπτως, να αλλάξουν τον κόσμο, να τον αφήσουν καλύτερο απ' ό,τι τον παρέλαβαν. Τουλάχιστον έτσι μου τα 'χαν πει. Κι έτσι ονειρευόμουν να γίνω από παιδί. 

Άργησα λίγο βέβαια μέχρι να διαπιστώσω προς έκπληξή μου πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Έχοντας συμπληρώσει τα πρώτα 20+βάλε χρόνια του κοντέρ της ζωής μου, συναναστρέφομαι με πολλά άτομα της ίδιας, μικρότερης ή και μεγαλύτερης ακόμη ηλικίας. Είναι πράγματι άξιο θαυμασμού το πως αυτή η κρίση -χρόνια τώρα- κατάφερε να μας κάνει να πτωχεύσουμε, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πνευματικά και -κυρίως- ηθικά. Να πτωχεύσουμε ως κοινωνικά όντα, ως προσωπικότητες. 
Και αυτό πρώτα πρώτα το διαπιστώνεις αν ρίξεις ένα βλέφαρο στους νέους σήμερα. Ίχνος επαναστατικότητας δεν τους διακατέχει, εκτός κι αν εγώ είμαι ανίκανη να την δω. Βολεμένοι και καθισμένοι αναπαυτικά στους καναπέδες τους παρακολουθούν τη ζωή τους να περνάει μπροστά από τα μάτια τους και κείνοι ανίκανοι αλλά και απρόθυμοι να κάνουν το οτιδήποτε για να αλλάξουν τη μίζερη κατάστασή τους.

Αχ καλοί μου γονείς, μας κάνατε σαν τα μούτρα σας. Ή μας παραμελήσατε τόσο, ώστε να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε! 
Φταίτε. Πολύ. 
Αλλά φταίμε και μεις!

Βλέπεις νέους, ανεξαρτήτως φύλου, που ζουν μόνο και μόνο για να διασκεδάζουν στα κέντρα, να κάθονται στριμωγμένα ο ένας δίπλα στον άλλον με το ποτό στο χέρι και να χασκογελάνε τάχα ερωτικά μεταξύ τους. Χαμένη γενιά.

Βλέπεις τυπάκια, δήθεν εναλλακτικά, που με την πρώτη ευκαιρία σε κράζουν πίσω από την πλάτη σου. Ίσως γιατί δεν τους έδωσες αυτό που πραγματικά ήθελαν από σένα, ίσως γιατί ζηλεύουν κάτι, ίσως απλώς επειδή δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν στη ζωή τους. Δυστυχισμένα πλάσματα.

Βλέπεις κοπέλες που ξεκινάνε τις ετοιμασίες για την έξοδό τους τρεις και τέσσερις ώρες πριν από αυτή, αλλά παρόλα αυτά ποτέ δεν είναι έτοιμες στην ώρα τους. Ασυνεπείς και ανασφαλείς σε κάθε πτυχή της ζωής τους.

Βλέπεις αγόρια που προσπαθούν να δημιουργήσουν μια φήμη γύρω από το όνομά τους, συνήθως αυτή του μάγκα σε συνδυασμό μ' αυτή του γυναικά, και πληγώνουν ανυποψίαστες κοπέλες στο πέρασμά τους. Άτιμα παιδικά χρόνια. Πόσο καθοριστικά υπήρξατε για τη ζωή τους.

Βλέπεις νέους που αδυνατούν να ζήσουν χύμα. Αδυνατούν να κάτσουν στο χώμα ή στην άμμο ή σε παγκάκια για να μην λερώσουν τα ρούχα τους. Δε γουστάρουν να πάνε μια βόλτα στην πλατεία το απόγευμα ή για έναν καφέ το μεσημέρι. Δε γουστάρουν να φοράνε φόρμες, αλλά βολεύονται στα εφαρμοστά ακριβοπληρωμένα τους τζιν παντελόνια. 
Μόνο λύπη νιώθω γι' αυτούς.

Νέοι που δεν ενθουσιάζονται με τα ταξίδια ή ακόμα κι αν ενθουσιαστούν μένουν πάντα στην θεωρία και δεν τα πραγματοποιούν ποτέ. Είτε γιατί δεν το θέλησαν πολύ, είτε γιατί οι συνθήκες δεν τους το επέτρεψαν και εκείνοι, αντί να αλλάξουν τις συνθήκες, συμβιβάστηκαν. 
Υπάρχουν τέτοιοι; Δε μπορεί να το διανοηθεί ο νους μου.

Νέοι που αποστρέφονται την ιδέα του κάμπινγκ γιατί την θεωρούν ξεπερασμένη ή χίπικη και την κατακρίνουν. 
Πόσο άνοστες ζωές πρέπει να γεύεστε.

Οι γέρικες, φθαρμένες ιδεολογίες αντικατέστησαν για τα καλά τις φρέσκιες, τις νεανικές. Λεφτά και “φαίνεσθαι” κάνουν πάρτυ στον κόσμο πλέον. 
Να τα βράσω τα λεφτά σας. 
Για το “είναι” ούτε λόγος. Το σκοτώσαμε το “είναι” πριν καιρό. Φάγαμε και κόλλυβα. 
Η ευθύνη είναι όλη δική τους ή μήπως όχι;

Που πήγαν οι νέοι που αποστασιοποιούνται από κόμματα και φοιτητικές παρατάξεις; Αυτοί που ορίζουν μόνοι τους τα θέλω τους και τη ζωή τους χωρίς κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία να τους στριμώχνει στα καλούπια της. 
Τα καλούπια δεν τα μπορούν αυτοί. Δεν τα αντέχουν και τα πολεμούν.

Που πήγαν οι νέοι που άραζαν σε παγκάκια με κιθάρες στις πλατείες και τραγουδούσαν και μιλούσαν μέχρι το πρωί; Αυτοί που γελούσαν με τα αστεία των άλλων και τα γέλια τους αυτά ήταν τόσο αληθινά και αυθόρμητα. Αυτοί που φώναζαν και έβριζαν ο ένας τον άλλον, αλλά μετά από μερικά λεπτά ήταν και πάλι φιλαράκια. 
Αυτές οι πραγματικές παρέες που βρίσκονται; Γιατί δεν τις βρίσκω;

Που πήγαν οι νέοι που άναβαν φωτιές στην παραλία και έμεναν εκεί συζητώντας και μιλώντας για τα όνειρά τους μέχρι το πρωί; Που πήγαν εκείνες οι κοπέλες που ετοιμάζονται μέσα σ' ένα τέταρτο; Οι ακομπλεξάριστες, αυτές που βγαίνουν άβαφες έξω και δε δίνουν δεκάρα για το τι θα πει ο κόσμος. 
Που πήγαν εκείνα τα αγόρια που επιζητούσαν σχέσεις αληθινές; Σχέσεις με έρωτα και αγάπη κι ας μην κρατήσουν μια ζωή. 

Δεν σας βλέπω. Που είστε;

Σκότωσαν την νεανικότητά μας ή μόνοι μας την εξαφανίσαμε;